Two dead homecoming queens – five years later – is the killer back?” Two can keep a secret klonk heel mysterieus in mijn oren en als fervente thriller-fanaat kon ik dit boek niet laten liggen. Maar wat vond ik ervan?

De zeventienjarige Ellery en haar tweelingbroer Ezra trekken in bij hun grootmoeder in het kleine stadje Echo Ridge nadat hun moeder Sadie werd opgenomen in een afkickkliniek. Echo Ridge heeft echter een gruwelijke geschiedenis. Zeventien jaar geleden verdween hun tante Sara, de tweelingzus van Sadie. Haar lichaam werd nooit gevonden. 12 jaar later verdween opnieuw een tienermeisje, Lacey.  

Ellery, een notoire crime-addict, raakt geïntrigeerd door deze geschiedenis wanneer opnieuw een homecoming queen vermist wordt. Zij begint zelf een zoektocht naar de dader, samen met haar nieuwe vriend Malcolm, wiens broer verdacht werd van de moord op Lacey. 

Het was voor het eerst in jaren dat ik nog eens een YA las (sinds mijn 16de ben ik immers al verslaafd aan thrillers na het lezen van The girl with the Dragon tattoo en geraakten YA-boeken op de achtergrond). Ik vermoed dat het deels door dit gegeven kwam dat ik het boek de moeite waard vond. Ik was immers verbaasd over hoe vlot en luchtig dit boek las en voelde me weer even vijftien jaar.

Karen Mc Manus weet een mysterieuze sfeer te scheppen, te meer door het feit dat een van de moorden plaatsvond in een horror-pretpark. Hetgeen ik het beste vond aan dit boek, was de plottwist op het einde van het boek. Zelfs als ervaren thriller-lezer had ik niet zien aankomen wie de moordenaar was. Bovendien kreeg ik écht kippenvel van de laatste zin, waardoor het boek je nog wel even bij blijft. Dus, good job on that one, Karen! 

Titel: Two can keep a secret (NL: Twee kunnen een geheim bewaren)| Auteur: Karen M. McManus | Uitgeverij: Penguin | Genre: thriller, young adult | Pagina’s: 327 

Er waren ook enkele minpuntjes: de karakters misten wat diepgang (vooral het personage van Ellery had beter uitgewerkt kunnen worden) en de opbouw van de hoofdstukken kon beter. Ieder hoofdstuk werd namelijk verteld vanuit het perspectief van Ellery of Malcolm. Hetgeen mij stoorde was dat sommige hoofdstukken abrupt eindigden in het midden van een scène. Het volgende hoofdstuk begon dan weer met een flashback van wat er in de laatste scène gebeurde en vertelt wat er zich daarna afspeelde. Dit werkte eerder verwarrend.

Een literaire hoogvlieger kan je het boek niet echt noemen maar het was aangenaam om te lezen, ludiek en had een hoog “Pretty Little Liars”-vibe. Zeker een aanrader voor iedereen die graag eens iets mysterieus leest! Ik garandeer je dat je het einde nooit gaat kunnen voorspellen.

Liefs,

Chloé

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *