De eerste blogpost van 2026 ga ik beginnen met een ode aan mijn laatste verslaving: Heated Rivalry. Heated Rivalry is een Canadese tv-serie en is gebaseerd op het gelijknamige boek van Rachel Reid. De boeken en de tv-serie hebben ondertussen een grote fanbase vergaard (waaronder ik dus) en is immens populair geworden op korte tijd. Ondertussen is ook bekend gemaakt dat er een tweede seizoen gaat komen!
Heated Rivalry kwam voor het eerst op mijn radar toen ik de trailer toevallig op Youtube had gezien 26 november. Ik was geïntrigeerd en besloot dat ik de boeken een kans wou geven. Het boek Heated Rivalry is het tweede deel uit de Game Changers-reeks en het tweede deel wou ik zeker gelezen hebben voordat ik aan de tv-serie begon. Ik las dat je de boeken los van elkaar kunt lezen omdat er altijd een ander koppel centraal in staat (behalve The Long Game), maar omdat er vermeldingen zijn naar andere personages besloot ik om toch de volgorde te respecteren. En zo geschiedde dat ik ondertussen de hele boekenreeks heb gelezen én de tv reeks heb gekeken.
De boeken
De Game Changers-serie is dus een zesdelige romance serie die ik heb verslonden. Persoonlijk vind ik de schrijfstijl van Reid niet uiterst speciaal, integendeel, het is redelijk basic en het is niet de meest beschreven schrijfstijl. Waar haar schrijfstijl in het begin soms stroef aanvoelde, is haar schrijfstijl naarmate de boeken vorderen wel enorm vlotter geworden! Maar waar ze vooral in uitblinkt is de uitwerking van haar personages. De personageontwikkeling, hun gevoelens en ook de dialogen zijn uiterst goed uitgewerkt. Haar personage zijn queer en de moeilijkheden waarmee ze te maken hebben, zowel intern als extern, worden op een aangrijpende wijze neergezet. Haar boeken spelen zich af in de hockeywereld en in ieder boek staat er een ander queer koppel centraal. Er wordt een duaal perspectief gehanteerd en dat doet de storytelling ten goede. Die afwisseling zorgt voor de nodige diepgang om de personages beter te leren kennen. Het zijn 6 boeken die zich in dezelfde wereld afspeelt en je kan weliswaar voorspellen wat er gaat gebeuren, toch blijf je uiterst geboeid. Ieder verhaal heeft zijn eigen uniek kantje.
Maar waar ik eigenlijk op wil focussen is Heated Rivalry en bijkomstig ook The Long Game. Heated Rivalry is het tweede deel uit de reeks waarin we Ilya Rozanov en Shane Hollander leren kennen. Ze zijn rivaliserende ijshockeyspelers die stiekem op elkaar verliefd worden. Buiten het ijs gaat het er warm aan toe… We volgen hun verhaal over een tijdspanne van maar liefst acht jaar! In The Long Game gaan we verder met hun verhaal, maar daar verandert de toon drastisch. We leren de personages nog dieper kennen, hun demonen en angsten. Gelukkig waren er ook een heleboel romantische en lieve momentjes die de pijn verlichtten, maar The Long Game was toch zwaarder te verteren. Het was een emotionele rollercoaster en ik heb misschien een paar traantjes gelaten. Ik wil eigenlijk meer vertellen over Heated Rivalry en The Long Game, maar ik vind dat je er zelf in moet duiken zonder te veel te weten zodat je je kunt laten verrassen.
Ik vond de andere boeken van de reeks ook leuk hoor, maar Heated Rivalry en The Long Game springen er gewoon met kop en schouders bovenuit. De rivals-to-lovers sloeg bij mij gewoon aan, maar ook de personages zelf vond ik geweldig. De droge Russische Ilya en de awkward Shane. Shane en Ilya gewoon zo realistisch en complex neergezet, hun emoties, hun gevoelens, alles komt mooi tot zijn recht en de romance was chef’s kiss.
Heated Rivalry: de tv-show
Enter Heated Rivalry de tv-show. Met deze zes afleveringen heeft Jacob Tierney, de maker van de show, een heuse parel neergezet. TV en boeken, het zijn twee totaal verschillende mediums om een verhaal te vertellen, maar de tv-serie heeft de essentie van het boek echt begrepen. Persoonlijk vind ik de tv-serie zelfs beter dan het boek…
De acteerprestaties zijn fenomenaal. Hudson Williams, die Shane neerzet, kan de innerlijke gedachten en emoties zo perfect weergeven op zijn gezicht door micro-expressies en door middel van zijn houding. De ongemakkelijke dingen die Shane ervaart, de acteur snapt zijn personage volledig en dat laat zich ook weerspiegelen in zijn acteerprestaties. Ook Connor Storrie, die Ilya neerzet, wist zijn personage perfect te spelen. Ilya is meer stoïcijns, dus hij laat minder emoties zien en toch zie je zo duidelijk weergegeven hoe Ilya zich voelt! En dan heb ik nog niets gezegd over de chemie tussen de acteurs, want die is fenomenaal. De vonken en vuur spatten van het scherm af. De verlangende ogen, de trillingen in de kaak, uggggh, zoooo goed. Connor Storrie en Hudson Williams hebben hun veren verdiend en ik denk dat ze het nog heel ver gaan schoppen. Ik hoop het oprecht, want ze zijn far and beyond gegaan om Shane en Ilya neer te zetten. Ik vind het ook zot om te zien hoe ze van onbekende acteurs naar heuse sterren zijn gegaan op korte tijd.
Niet alleen de acteerprestaties zijn van een hoog niveau, ook de cinematografie is onvoorstelbaar.Het zit ‘em echt in de details waardoor je als kijker de emoties heel sterk ervaart. De details zitten overal en daarin onderscheidt de serie in mijn ogen zich ook van het boek. In het boek lees je de innerlijke gedachten en gevoelens, maar de manier waarop de storytelling zich in de tv-serie neerzet is ongeëvenaard. Deels uiteraard door de formidabele acteerprestaties maar ook deels door de manier waarop de serie is opgenomen. De camerahoeken, de close-ups, het licht … speelden een heel belangrijke rol. Er is over alles nagedacht om het verhaal tot zijn recht te laten komen. Ook muziek speelde een belangrijke rol. Één van mijn favoriete scènes (uit aflevering 4) speelt zich af in een discotheek waarin je ziet hoe de camera zich centreert rond de personages in een rode gloed. Op de achtergrond speelt T.a.t.U met “All the things she said“, dan de verandering naar knipperende lichten terwijl een remix van “All the things she said” en de blikken van de acteurs. Ugh, kippenvel. (Een deel van de scène kan je op Youtube vinden, maar in het echt is de scène langer). Uuuuugh, zo goed. Je voelt je hart ineenkrimpen. Aflevering 4 was uiterst goed, maar aflevering 5 en 6 werden zelfs nog beter. Fun fact: aflevering 5 heeft één van de hoogste scores op imdb!
De serie is ook veelbesproken omwille van de nogal expliciete scènes. Ook daar vind ik het knap dat de acteurs zich zo bloot geven (pun intented). Maar alle gekheid op een stokje, de expliciete scènes zijn ook echt expliciet, maar de manier waarop ze worden weergegeven is verfrissend. Geen closed doors, maar echte rauwe intieme scènes. Ze werkten samen met een intimacy coordinator waarbij alles op voorhand werd besproken en afgesproken.
Wat ik ook heel tof vind, is dat de tv-serie de boeken heel goed volgt. Inhoudelijk komt het overeen met de boeken en het tempo van de show zit ook snor. Niet te snel, niet te traag. Het was een goede zet om er meerdere afleveringen van te maken en niet bijvoorbeeld een film. Met een serie heb je ook meer vrijheid en meer tijd en het is vooral dat laatste dat nodig is om alles te laten zien. De personages zijn nu eenmaal complex en in een film zou dat helemaal verloren zijn gegaan.
Kortom, ik zit diep in Heated Rivalry en ik vermoed dat ik het niet gauw ga loslaten. Het goede plot, de muziek, de knappe acteurs, de smut en de rivals to lovers trope maken Heated Rivalry hot op dit moment. Heel mijn internet staat vol met memes, analyses, en vooral liefde voor deze show en boeken. Ik vind het zo grappig, eenmaal je in de Heated Rivalry spiral terechtkomt, geraak je er niet meer uit. Iedereen is obsessed en ik vind het een goede zaak. En voor mij persoonlijk vind ik het ook fijn dat er een (half) Aziatisch personage de hoofdrol heeft. Nu nog wachten tot we de serie officieel in België kunnen kijken! En ik heb ook een vermoeden dat het niet lang meer gaat duren voordat we bericht gaan krijgen dat de boeken vertaald gaan worden naar het Nederlands. 😉
Liefs,
Rani