Na het lezen van Hemelse rivalen was ik blij dat ik vrijwel meteen Genadeloze geloften in huis had. Ik kon meteen in het vervolg duiken! Wat was ik nieuwsgierig geworden naar hoe het verhaal voor onze favoriete koppel ging aflopen.
Iris heeft haar broer Forest teruggevonden. Echter met een bitterzoete nasmaak, want Roman heeft ze moeten achterlaten in het oorlogsgewoel. Roman is weliswaar genezen door de god Dacre, maar is al zijn herinneringen verloren. Iris zet alles op alles om Roman terug te halen, maar dat gaat moeilijker dan gedacht. Ze is bovendien ook haar magische typmachine kwijtgeraakt dus communiceren is niet meer mogelijk. Tot ze een plannetje beraamt om toch terug te kunnen communiceren met een andere schijfmachine. Ondertussen is Dacre aan het oprukken naar Oath en dringt de tijd om Dacre voor eens en altijd te verslaan.
Na die cliffhanger van het eerste boek moest en zou ik weten hoe het verhaal verder ging gaan. De spanningsboog stond strak gespannen. Algauw wordt het duidelijker dat dit verhaal een pak duisterder is. In het vorige deel werd de duistere kant geleidelijke aan opgebouwd, maar nu zitten we er haast onmiddellijk in. We leren de god Dacre kennen en zijn plannen voor de wereld, waarin Roman een belangrijke rol speelt. We dalen ook eindelijk af naar de Onderwereld en zien deze eindelijk voor onze ogen ontvouwen. Tja, het was wel wat ik ervan had verwacht, maar toch voelde het een beetje oppervlakkig en diende het meer als decor om te laten zien hoe de tunnels in zijn werk gaan. We komen ook Enva tegen, maar ook dat bleef oppervlakkig. We komen de goden weliswaar tegen, maar ze echt leren kennen doen we niet. Aan de ene kant jammer, gezien Roman zich middenin de vijand bevindt, aan de andere kant bleven ze op deze manier ook mysterieus en ging alle aandacht nog steeds naar Iris en Roman.
Uiteraard blijft de liefde ook aanwezig in dit verhaal, maar waar het in het vorig deel vooral ging over de ontluikende romance, verlegt de focus zich nu naar hoe hun liefde overeind blijft tijdens de oorlog. Hun relatie wordt zo mooi weergegeven, hun liefde en hun pijn voel je doorheen het verhaal. Gedeeltelijk komt dat ook door die prachtige schrijfstijl van Ross die blijft nazinderen. De ietwat poëtische schrijfstijl en die mooie metaforen tillen dit verhaal naar zo’n hoog niveau en zorgt ervoor dat ik dit boek haast niet kan wegleggen. Ik wou al die mooie zinnen tot mij opnemen.
Verder hield ik ook van de uitwerking van de randpersonages. Waar Dacre en Enva oppervlakkig bleven, blijft het menselijke vooral komen van de randpersonages zoals Forrest, Marisol en Iris haar vrienden. Zij zorgden voor enorm veel warmte en hoop en maakten het verhaal af en toe wat lichter. Ook aan de duistere kant hadden we bijvoorbeeld het randpersonage luitenant Shane die voor een interessante toevoeging zorgde.
Titel: Genadeloze geloften | Auteur: Rebecca Ross | Uitgeverij: The House of Books | Genres: fantasy, romance| Pagina’s: 496 | Mijn beoordeling: 4/5
Het einde was heel krachtig, maar ook zielig. Heb ik traantjes gelaten? Misschien. Het is een beklijvend oorlogsverhaal waarin liefde centraal blijft tegen de achtergrond van een oorlog. Wanhoop, verdriet, angst, maar ook hoop, zijn sterke emoties die hier aan bod komen. Genadeloze geloften is een sterk emotioneel verhaal. Een verhaal dat blijft nazinderen en dat ik niet snel ga vergeten.
Liefs,
Rani
P.S. Ik zit wel met een vraag: hoe zit het met de typmachine van Roman, waarom werd die vernietigd? Waarom wordt er daar niets meer over gezegd? Omdat dat een trigger zou zijn voor zijn herinneringen?